|
|
 |
|
|
شتری مست مردی را دنبال کرده بود، مرد به نزدیک چاهی رسید . از ترس شتر خود را در چاه آویزان کرد و شاخه ای را که در کنار دیواره چاه روییده بود محکم گرفت و جای پایی نیز در داخل چاه یافت. وقتی به اطراف خود نگاه کرد، دید که چهار مار نزدیک پاهای او هستند و اژدهایی نیز در ته چاه هست. به این علت نه می تواند ته چاه برود و نه می تواند در جای خود باقی بماند .
به بالای سر خود نگاه کرد، دو موش سیاه و سفید مشغول جویدن شاخه ای هستند که او آن را در دست گرفته است. هرچه فکر کرد، چاره ای به خاطرش نرسید. مضطر شد، به یاد آورد مقداری عسل با خود دارد ، اندکی از آن را به لب برد و آنچنان غرق در لذت شیرینی آن شد که وضع خود را فراموش کرد. وقتی به خود آمد که موش ها شاخه را قطع کرده بودند و او به ته چاه افتاد و در دهان اژدها جای گرفت.
دنیا مانند چاه است، موش های سیاه و سفید و سیاه و مداومت آنها در قطع شاخه، همان شب و روز هستند که انسان را به مرگ نزدیک می کنند. و شهدی که آن مرد خورد و به آن سرگرم شد، لذات آنی این جهان است که فایده اش کم و رنجش بسیار می باشد و آدمی را از کار آخرت باز می دارد و اژدها همان مرگ است که از آن چاره ای نیست !؟!
|
|
موضوع:
نويسنده: مصطفی امامی
|
|
|
|
|
|
|
|
مصطفی امامی هستم،
متولد پنجم خرداد سال 1374 در یزد.
|
|
|
